توده پرندهها: با چشمهای آبی گریان

شا میxadکشند سازهای زهی وَ صبحِ دَمان را مانند باران ز لب بر زمین میxadریزند بلوطِ خوبxadرویان تقریر بنفشه گرداگرد رنگینxadکمان میxadچرخانند و دوباره بر شاه نشین میxadریزند اندکی بمان ما به سینه تو محتاجیم که خروس خوان حزین یاران از انتهای یال پروانهxadها شکست خوردیم وَ آنxadها از پلکxadهایxadشان بر خاک مرطوب برای ما ماه غمگین میxadریزند از گوشه ابرویت هزار لاله برآید اگر سرجوخه آواز میxadخواند و قدم میxadزد. ایستاد. زنی که قرار بود تیربارانش کنند ماهxadتابی بود که بر کلاله شرمگین میxadریزند سرجوخه فریاد کشید: جوخه! آماده برای شلیک/ سروِ کنار زن/ هدف [سربازها، تفنگxadهای شان را به سروِکنار زن نشانه رفتند] آتش. صدا/ سکوت/ غبارگوگرد/ آتشxadفشانی ازآسمان سبزآگین میxadریزند