مزهی میوهی ممنوعه

امیلی اگرچه در زمان حیاتش شعرهایش را چاپ نکرد و گامی در جهت مشهور شدن برنداشت، اما همانطور که پیش بینی کرده بود، شهرت پس از مرگ دامنش را گرفت و وی را در کنار شخصیتxadهایی چون سورو و امرسون قرار داد. به جز زندگی غیرعادی و ارزش ادبی اشعارش، شاید این بیxadآلایشی در شعر و عدم توجه به قیل و قال مردم و منتقدان است که شعر امیلی را اینچنین دلپذیر و دوست داشتنی میxadکند. به قول جامی او این همه شعر آبدار را نه به قصد شهرت نوشته است، بلکه خواسته بر صفحهxadی روزگار برای دوستانش یادگارهایی باقی گذاشته باشد. همانطور که میxadدانیم امیلی گاهی همراه با نامهxadهایش گلی و قطعه شعری به دوستان و عزیزان کم شمارش میxadفرستاد. او چاپ شعر را حراج اندیشه میxadدانست و یک بار در نامهxadای به هیگینسون نوشت: «فکر چاپ اشعارم چنان از ذهنم دور است که زمین از آسمان.»