نظریه زمینهxadای نگرش به ازدواج (گامی در راستای تدوین یک الگوی بومی)

یکی از چالشxadهای اساسی فراروی نظام علمی کشورمان، ضرورت نظریهxadپردازی است. نظریهxadپردازی علاوه بر آنکه موجب تقویت و بیداری قوای خلاقیت و نیروی ابتکار در کالبد محفل علمی کشور میxadگردد، موجب تحقق پیشرفت علمی و تحول در عرصه دانش و علم آموزی میxadگردد. پیشرفت علمی، توسعه عرصهxadهای مختلف یک جامعه چون نوآوریxadهای فنی و رشد اقتصادی و انسانی در سایه نظریهxadپردازی محقق میxadشود. در جامعهxadای که نظریهxadها و رویکردها نو و متناسب با مقتضیات زمانی و مکانی مطرح xadشود، بسترهای استقلال علمی و خوداتکایی دانش بومی فراهم میxadگردد. در واقع نظریهxadپردازیxad کیفی و تدوین الگوهای بومی یکی از راهxadهای خوداتکایی علمی و در نتیجه استقلال در تمامی ابعاد است. نظریهxadپردازی نیز به نوبه خود از علوم انسانی و اجتماعی شروع گشته و بومیxadگشتن این علوم به دیگر رشتهxadهای دانش، چون علوم طبیعی، تجربی و فنی انتقال میxadیابد. علوم رفتاری و شناختی به عنوان یکی از شاخهxadهای اصلی علوم انسانی در صورتی میxadتواند کارآیی خود را نشان دهد که بتواند با نظریهxadهای فرهنگی و بومی به سوالات اساسی در رابطه با مسائل روانشناختی و اجتماعی مردم کشورمان پاسخ گوید و در رشد و ارتقای فرهنگی، معنوی و روانی مردم این مرز و بوم کارا و موثر باشد. چرا که مسائل روانشناختی مردم جدا از مسائل فرهنگی، وضعیت اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و باورهای مذهبی آنان نمیتواند مطالعه شود. متاسفانه با وجود اینکه از تأسیس رشتهxadهای روانشناسی، علوم تربیتی و دیگر علوم وابسته در دانشگاههای ایران سالیان زیادی میگذرد، و پژوهشxadهای کمی گستردهxadای در حوزه روانشناسی خانواده و ازدواج انجام گرفته است، ولی فقدان الگوهای بومی و کمبود نظریهxadپردازی در این زمینه، باعث شده که این رشته هنوز نتواند کارایی مطلوب خود را در حل برخی از مشکلات و معضلات فردی و اجتماعی، خاص کشورمان به نحو موثر نشان دهد، شکاف های موجود در حوزه ازدواج را پر کند و یا پاسخ برخی از سوالات را تبیین نماید.